در سیر تاریخی تنظیم‌گری در ایران، تأسیس تنظیم‌گر ارتباطات در ایران را می‌توان به‌طور مستقیم با سیاست‌های خصوصی‌سازی مرتبط دانست. تأسیس تنظیم‌گر ارتباطات حتی به قبل از ابلاغ سیاست‌های خصوصی‌سازی در سال 1384 برمی‌گردد و به‌نوعی در اثر طرح ساماندهی اقتصادی و کاهش بار تصدی دولت در سال 1377 و همچنین قانون برنامه سوم توسعه در سال 1379، لزوم خصوصی‌سازی و آزادسازی در حوزه‌ی ارتباطات درک شد و پس از آن در سال 1382 تنظیم‌گر ارتباطات در ایران تأسیس شد. از این رو، بازار ارتباطات در ایران را شاید بتوان یکی از بازارهای پیشرو در دارا بودن یک نهاد تنظیم‌گر مدرن دانست. جایگاه سازمان تنظیم‌مقررات و ارتباطات رادیویی و پیشینه‌ی آن به‌نحوی است که در نظام‌ تنظیم‌گری ایران و اشخاص مرتبط با آن به‌عنوان اسم عام «سازمان تنظیم» یا «رگولاتوری» شناخته می‌شود.
نکته‌ی حائز اهمیت آن است که تنظیم‌گر ارتباطات در ایران، یک نهاد دوبخشی است. یکی از بخش‌های تنظیم‌گر، سازمان تنظیم‌مقررات و ارتباطات رادیویی و بخش دیگر کمیسیون تنظیم‌مقررات ارتباطات است. سازمان تنظیم‌مقررات و ارتباطات رادیویی با استناد به ماده هفت قانون وظایف و اختیارات وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات از تجمیع معاونت امور مخابراتی این وزارتخانه و اداره‌کل ارتباطات رادیوئی تاسیس شد. رئیس این سازمان معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات است و هدف از ایجاد این سازمان ایفای اختیارات حاکمیتی، نظارتی و اجرایی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات در بخش تنظیم مقررات و ارتباطات رادیوئی است تا به‌عنوان نهاد نظارتی زمینه‌ی رقابتی شدن بازار ارائه خدمات مخابراتی و بالارفتن کیفیت خدمات ارتباطی را فراهم کند. بخش دیگر تنظیم‌گر ارتباطات کمیسیون تنظیم‌مقررات ارتباطات است. این کمیسیون وظیفه‌ی سیاستگذاری، تدوین و تصویب مقررات را در حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات برعهده دارد. در واقع، سازمان تنظیم‌مقررات و ارتباطات رادیویی به‌نوعی بازوی اجرایی این کمیسیون است و در جهت اجرای مصوبات آن تشکیل شده است.