در اواخر جنگ جهانی اول و در یكی از روزهای سال 1296 شمسی اهالی تهران برای اولین بار هواپیمایی را مشاهده كردند كه در ارتفاع پایین بر فراز تهران پرواز می كرد و چون در آن موقع فرودگاهی در تهران وجود نداشت، خلبان در محل وزارت امور خارجه و شهربانی فعلی به زمین نشست. این هواپیما ساخت روسیه بود كه آن را به صورت صندوقی از قطعات از راه بندرانزلی با اتومبیل به تهران حمل و پس از سوار كردن قطعات توسط خلبان روسی به پرواز درآمد. پیشرفت سریع كشورهای توسعه یافته در زمینه صنعت، تكنولوژی و بازرگانی، مسؤلین امر را متوجه صنعت نوپا و پرشتاب هواپیمایی كرد. به دنبال تمایل كشورها نسبت به استفاده از این تكنولوژی، در بهمن ماه سال 1304 ایران به موجب قانونی، حق انحصاری هواپیمایی در ایران را به شركت هواپیمایی آلمانی به نام یونكرس، واگذار كرد. شركت مذكور در سال 1305 شعبه خود را در ایران افتتاح و با وارد كردن چند فروند هواپیمای یونكرس، خطوط هوایی به شهرهای مشهد، شیراز، بندرانزلی و بوشهر دایر و حمل و نقل پست و مسافر از راه هوا را به عهده گرفت. در سال 1317 باشگاه خلبانی با 20 فروند هواپیما تاسیس شد. در مرداد ماه 1325 دولت اقدام به تشكیل اداره ای تحت عنوان اداره كل هواپیمایی كشوری كرد. اداره مذكور در آغاز كار خود را در یك اتاق واقع در طبقه پایین ساختمان شمس العماره با یك رییس و یك كارمند آغاز  و در یك سال بعد با بودجه ای بالغ بر سیصد هزار تومان محل آن به فرودگاه مهرآباد انتقال یافت. حدود سه سال بعد یعنی در تاریخ 28 تیر ماه 1328 قانون هواپیمایی كشوری به تصویب مجلس وقت رسید و اداره كل هواپیمایی كشوری زیر نظر وزارت راه قرار گرفت. در سال 1353 اداره مذكور تحت عنوان سازمان هواپیمایی كشوری زیر پوشش وزارت جنگ قرار گرفت، تا این كه با به ثمر رسیدن انقلاب شكوهمند اسلامی در تاریخ 1357/12/06 با تصویب شورای انقلاب، سازمان از پیكره وزارت جنگ منتزع و به وزارت راه و ترابری ملحق شد.